een mol en vriendschap

Vaak betrap ik mezelf erop dat ik dingen overdenk. Wat is vriendschap? Wie vervult die rol in mijn leven? Ben ik niet teveel bezig met het zoeken naar in plaats van het op me af te laten komen? Wanneer is iemand je vriend?

Het voorbije weekend heb ik op al die vragen een vrij goed antwoord gekregen. Ik heb iets mogen ervaren waarnaar ik al jaren verlang.
Echte vriendschap, zonder iets te moeten forceren, zonder iemand anders te moeten zijn.

Een weekend in de Ardennen, op zoek naar ‘de mol’. Een spel waaruit ik zoveel meer leerde dan enkel het feit dat Raf de mol was. Ik ben er mezelf tegengekomen, meerdere keren. Ik heb een uitzonderlijke vriendschap mogen voelen uit hoeken waarvan ik ze niet of minder verwacht had. Ik heb gelachen tot mijn buik ervan pijn deed, gehuild tot ik niet meer kon en mijn hart uitgestort zoals ik nog nooit voorheen gedaan heb.
Ik heb oprechte harten van dichterbij leren kennen en ik voel me zo vereerd.

Ik kom amper woorden tekort, maar in dit geval zijn deze mensen erin geslaagd me op een bepaalde manier sprakeloos te krijgen.
Ik ben enorm dankbaar voor deze mensen, voor deze ervaring en dit enorme gevoel van samenhorigheid.

Everyone is so incredibly different, but in some way we are exactly the same.

(Elke foto – die Lauranne zo mooi heeft gemaakt – met een linkje naar molmuziek van het weekend)

People pleasing.

Zoals jullie al weten worstel ik vaak met mezelf. Na alles wat ik zeg of doe analyseer ik mijn gedrag of uitspraken.
Er zijn zoveel verschillende types van personen en net zoals niet iedereen van aardbeien houdt, kan ook niet iedereen van mij gaan houden. Maar op dit moment voel ik mezelf de eeuwige people pleaser. Ik zou voor de mensen waarvan ik hou in het midden van de nacht uit m’n bed springen en naar ze toe rennen als dat is wat ze van me verwachten. Ik zou er alles aan doen om hun pijn te verzachten, luisteren naar elk verhaal en raad geven als dat van me gevraagd wordt. En dat alles zonder judgement. Want dat is wat oprechte vrienden doen. Ik zou m’n hele wereld op z’n kop zetten als dat nodig is. Maar op den duur begin ik me af te vragen wie dat ook voor mij zou doen. Wie zou voor mij in het midden van de nacht opstaan om m’n tranen te drogen? Wie wil voor mij een schouder zijn? Wie vindt mij belangrijk genoeg om belangrijke zaken mee te delen? Voor wie doe ik er wel toe?

ea112ba3da8d1f2d9027a067418085e5

Aan maten heb je vaak geen gebrek. Mensen waarmee je eens goed kan lachen, die je sporadisch eens ziet en een casual babbeltje mee slaat. Maar waar is die diepere connectie dan? Waarom blijf ik mezelf zo openstellen aan mensen als ik toch alleen maar het gevoel heb dat het niet wederzijds is? Waarom voel ik me soms zo leeg?49c6f916a13999651f54b54fbbac7410

Eens je een kind hebt dan draait de wereld niet meer om jezelf, maar om haar/hem. En mijn wereld draait ook om Ruby en om alles wat ze is en alles wat ze ooit zal worden. Van haar krijg ik alle liefde die je van een anderhalf jaar oude dochter kunt verwachten.c5e0b8cce5fe889cee2f3fe669bb4a5f

Maar wie is dan mijn people pleaser? Wie is er dan voor mij?