Moederschap versus foto’s

Foto’s. Voor iedere mens hebben ze een andere betekenis. Voor persoon ‘A’ is het maken van de foto een waardevol iets op zich. Voor persoon ‘B’ is het misschien een manier om te kunnen pronken met iets. En voor nog iemand anders is het vasthouden aan iets of herinneringen maken.

De mensen die me kennen weten dat ik van zo goed als alles foto’s maak. Af en toe wordt daar eens mee gelachen, maar dat vind ik helemaal niet erg. Het is iets wat me typeert en hier en daar wat zelfspot moet kunnen, toch?
Ik fotografeer een mooie lucht, een bloem die ergens tussen tientallen andere bloemen eruit schiet. Ik maak heel vaak een selfie, want ik mag niet vergeten dat er momenten zijn waarop ik mezelf ook de moeite waard vind. Afspraakje onder vrienden? Ook daar moet ik een foto van maken. Ook die mooie momenten koester ik graag.

IMG_8372

Ik ben het type persoon die dingen gaat onthouden die nergens op slaan en in m’n verdere leven geen enkel waardevol nut meer hebben. Ik vergeet wel momenten die ik net niet wil vergeten. Ik heb al enkele fantastische reizen mogen maken. Zonder die foto’s zouden ze slechts een vage herinnering zijn. Vreemde hersenen heb ik…

Maar waar ik tegenwoordig niet genoeg foto’s van kan maken, is van mijn kleine meid. Iedereen heeft de -bijna- dagelijkse foto van Ruby wel al zien passeren. Van iedere mijlpaal heb ik wel een foto of filmpje om aan de hele wereld te laten zien. Ja, ik ben zo’n ‘pronk’mama. Andere kinderen zijn best even schattig en even slim, maar mijn kind is heel duidelijk schoon kind. En iedere moeder zou liegen moest ze niet hetzelfde zeggen. Ik doe het niet zozeer omdat ik wil ‘pronken’ met haar, maar eerder omdat ik geen enkel moment wil vergeten. Ze evolueert zo snel, doet zoveel op zo’n korte tijd… Ik wil al die momenten voor eeuwig koesteren.

IMG_8565

Ik ben aan het scrapbooken geslagen om al die momenten samen te binden. Ik heb 1 volledig boek nodig om 5 maanden te illustreren… Go figure, right? Zo heb ik wel altijd een heel fijn ‘souvenir’ om op terug te kijken. Want ondanks dat je vooruit moet blijven kijken, kan je op het vlak van je kindje niet anders dan af en toe eens terug te kijken…

IMG_8805

Foto’s van m’n kleine meid zijn om te koesteren en om haar later te kunnen tonen dat we, al sinds het moment dat ze groeide in m’n buik, trots op haar waren en sinds het begin graag gezien was.

Liefs,
Faye

 

Stilstaan en zelfreflectie

Al van zolang als ik me kan herinneren ben ik het type persoon die over letterlijk alles wakker ligt. Je kent het gezegde wel ‘trek het je toch niet zo hard aan‘. Maar ik kan het meestal niet helpen.  Alles wat tegen me gezegd wordt gaat recht naar m’n hart. Ik kan heel moeilijk filteren wat belangrijk is, wat ik van me af kan zetten of wat zelfs mijn aandacht mag ‘passeren’.

Dit heeft tot gevolg dat ik mijn hoofd absoluut niet kan leegmaken. En dat heeft dan weer eens tot gevolg dat ik me ga gedragen op bepaalde impulsieve wijze, waardoor ik mijn omgeving telkens verder van me af ga duwen. Bad habits? Zo kun je dat wel stellen.

Tot voor kort dacht ik dat een grote, dikke muur rond me bouwen de oplossing was. Niemand toelaten en gewoon verdrinken in de chaos in m’n hoofd. Maar ondertussen heb ik geleerd dat me dat net nergens brengt…Integendeel. (waarvoor dank aan mijn collega’s om zo verdomd hard om me te geven ♥)

1

Als alles recht naar je hart gaat neem je alles erg persoonlijk. Zelfs over iets banaal kan ik soms nachten na elkaar wakker liggen en piekeren. Dat heeft dan weer tot gevolg dat ik mezelf veel te laag inschat (I know, ik kom helemaal niet zo over). Ik ga nadenken over iedere actie en ieder woord dat uit m’n mond komt. Ik durf niet ondernemen en blijf gewoon op veilige afstand toekijken. Soms kan ik echt maanden en soms zelfs jaren iets met me meesleuren en dat heeft dan zo’n grote impact op het ‘nu’. Ik moet leren loslaten.

Dus nu stel ik mezelf de vraag: ‘Wat is het nut van iets mee te nemen in je rugzak waar je toch niks meer aan kunt veranderen?’ Whatever happened, happened. Yes, it hurt. Yes, it made me feel like shit. Yes, not everything that happened was fair. Yes, I made some stupid decisions. Yes, I cry like a baby (haha – ik ben echt zo’n emotioneel beest). Maar ik vergeet zo vaak stil te staan bij de dingen die ik net wel heb of net wel goed gaan. Waarom vergeet ik zo vaak stil te staan bij de dingen in het leven die me nu, op dit moment vreugde brengen?!

Ik heb mezelf deze week de opdracht gegeven om eens stil te staan bij de dingen die me gelukkig maken.

  • Mijn fantastische dochter. Die me telkens opnieuw aan het lachen brengt. Ik ben nu al zo trots op haar ♥
  • Mijn geweldige verloofde (I’m getting used to the word :-P). Die me blijft steunen, ondanks m’n ‘dark’ days (Ja, ik ben best goed in deze zelfreflectie).
  • Mijn lieve ouders. Ze blijven me echt steunen in alles wat ik doe ondanks alles.
  •  Musical vrienden. They lift me up :-).
  • M’n collega’s. Omdat ze blijven geloven in de beste versie van mezelf; zelfs wanneer ik denk dat ik ze kwijt ben. Oja, en ze brengen met aan het lachen 😀
  • Zanglessen. Ik ben oprecht gelukkig als ik kan zingen en dingen kan doen waarvan ik niet eens dacht dat ik ze kon.
  • Spaghetti. Bedankt om te bestaan ♥
  • Series bekijken en zo een dag laten voorbijgaan without a care in the world.
  • Elke dag naar muziek luisteren
  • wedding planning (Oh yeah I love to plan my perfect wedding ♥)
  • good hair days

Eigenlijk heb ik zoveel kleine en grote dingen om gelukkig van te worden. Waarom laat ik mijn gevoel dan zo vaak bepalen door kleine, slechtere dingen?!

No more! 🙂

Time to be happy and enjoy this one life we’ve been given. (Jah ik ben geen kat met negen levens :-P)

Bedankt voor de liefde (jullie weten wel wie jullie zijn ♥)

Liefs
Faye

2

 

Moederschap versus muzikaliteit

Muzikaliteit. Het is ook een onderwerp waar veel om te doen is rond deze leeftijd. Bij Kind&Gezin zeiden ze me nog: ‘veel zingen voor Ruby’. Ik had ze wel begrepen, maar mijn interpretatie van ‘veel zingen voor Ruby’ is niet bepaald ‘in een klein stationnetje’. Ruby hoort heel veel muziek en er wordt in ons huis heel veel gezongen. Maar ik denk niet dat  Engelstalige musicalnummers en Engelstalige hits in het Kind&Gezin repertoire thuishoren. Ze lijkt het alvast te smaken en ze reageert enthousiast. Dat is voor mij meer dan genoeg. Die Nederlandstalige kinderliedjes leert ze sowieso in de crèche, samen met andere kindjes.

Muzikaliteit is voor deze mama erg belangrijk. Ik zou geen dag zonder muziek kunnen overleven. Muziek voedt m’n hoofd en is de perfecte manier om bepaalde dingen des levens een plaats te geven. Het maakt me ook gelukkig.
Als kind & tiener heb ik al mijn muzikaliteit kunnen steken in dans. Wat een genot, al die jaren muziek kunnen ‘voelen’. Nu dat niet meer evident is heb ik mezelf, ondanks het moederschap, nog een kans gegeven om muzikaliteit op een andere manier te ervaren. Via mijn stem. Ondertussen heb ik al twee zanglessen achter de rug. Het is ongelofelijk wat ik op twee lessen al heb bijgeleerd over ademcontrole & het effect daarvan op m’n stem. Tijdens de voorbije les was ik zodanig verkouden, dat ik niet eens dacht dat er een deftige noot uit m’n keel zou komen. Hier en daar wat uitleg over ademen en een techniek om nog meer geluid te produceren en voila, eventjes 100% klank geproduceerd… En het leukste van die zanglessen? Ik leer meer zelfvertrouwen te hebben. Zowel in m’n stem als in m’n kunnen. Dus ergens is het ook een beetje therapie. (en het feit dat ik geen keelpijn meer heb na het zingen is ook heel fijn meegenomen, uiteraard)

Conclusie? Het feit dat ik mama ben geworden, zou me niet mogen tegenhouden om iets voor mezelf te doen. Ik was altijd bang dat ik geen nieuwe dingen meer zou proberen omdat ik nu mama ben geworden. Maar het motiveert me net meer. Zeker als ik zie dat mijn eigen kleine meid een muzikaal oor begint te ontwikkelen

Ik heb het voorrecht om iedere ochtend op te staan met een goed gezind kind. Ruby wordt wakker, babbelt eerst nog twintig minuten tegen haar knuffels. Twintig minuten van puur luistergenot (en toegegeven, ook wel twintig minuten om goed wakker te worden). Als ik haar ga halen krijg ik een grote glimlach en knuffel en dan kan mijn ochtend niet meer stuk. Maar het wordt beter! Sedert een week valt het me op dat Ruby meer en meer naar dingen begint te wijzen. (Volgens de meeste ontwikkelingsboekjes zitten we dus op schema) Zo wijst ze nu ook iedere morgen naar het Bose boxje. Ondertussen brabbelt ze vanalles en gaat ze in ‘dansmodus’ staan. Dansmodus is beentjes iets breder dan heupbreedte en een klein beetje door de knietjes buigen. Nog maar twee seconden is de muziek aan het spelen en daar gaat ze! Ronddraaien, armpjes in het rond zwaaien, shaken met de poep en rondzwieren met de heupjes. Het is een heerlijk zicht. En weer waan ik me de gelukkigste moeder die er ooit bestaan heeft.

Moederschap versus muzikaliteit? Bring it on! ♥

Liefs x

5074cc0c3e023c69cd0d8c30408eb970

Moederschap versus vriendschap

Het is nogal wat, dat moederschap. Het vergt heel veel energie (deze mama heeft een tekort aan vitamine D) en vraagt daarbij dus ook veel tijd. De momenten waarop mijn energieke peutermeisje even op bed ligt worden schaarser naarmate de tijd verstrijkt. Want hoe ouder zo’n kleintje wordt, hoe minder slaap ze overdag nodig heeft. Maar dat wil daarom niet zeggen dat ze het rustiger aan doet, integendeel. Ruby is de mooie combinatie van een mensje en een duracell konijn. Ze zit geen twee seconden stil en moet continu de wereld gaan ontdekken. Het aantal builen en blauwe plekken zijn daar het mooie bewijs van. Op het gemak eventjes een boekje lezen of laat staan het huishouden doen… Nee, van die dingen komt nu eens helemaal niks in huis.

Dus je kan je wel voorstellen dat, op de momenten waarop mijn vinnig bijtje eventjes gaat slapen, het huishouden dus grondig (of toch in de mate van het mogelijke) aangepakt wordt. Reken daar nog eens de parttime job en de nood aan ontstpanning (lees: musical) bij. Heb je dan nog wel tijd om vriendschappen te onderhouden?

Het antwoord is simpel: soms.

We gaan hier niks verbloemen. Moeder zijn en een sociaal leven hebben is een engagement. Ik heb bewust voor een kind gekozen, dus probeer ik die zoveel mogelijk in mijn dagelijkse routine te betrekken. Logisch toch? Dus als ik met vrienden afspreek moeten zij daar mijn lieve Ruby maar bij nemen.
Maar ook het effectief afspreken met vrienden is vaak een utopie. Eenmaal je kinderen hebt gekregen verandert daardoor – onzichtbaar, maar toch voelbaar – je status. Je bent plots niet meer de onbezorgde persoon die zomaar voor iemand de deur achter zich dicht kan trekken. Je hebt nu iemand anders waar je rekening mee moet houden. Antwoorden op een berichtje duurt vaak langer dan voorheen (in mijn geval is dit nog steeds snel, maar toch ;-)). Mensen sturen je plots niet langer berichtjes, want ‘ze zal wel geen tijd hebben nu ze mama is’. Of voor anderen heb je je taak als vriend volbracht nu je een ander stadium in je leven hebt bereikt. De vriendschap is stilzwijgend tot zijn einde gekomen, want in dit hoofdstuk van je leven hebben ze je niet meer nodig. Best wel rot, toch?
Tot voor kort zou ik je kunnen zeggen dat ik daar enorm veel hartzeer van heb. En ja ergens ‘steekt’ het nog wel. Maar zo’n dingen heb ik nu eenmaal leren relativeren. Even stoppen met de dingen waarmee ik bezig ben en gewoon rond me kijken. En dat heb ik gedaan.
Ik ben een erg loyale persoon. Ik zou alles doen voor de mensen waar ik ook maar iets om geef. Vroeger zou ik net dat ietsje meer doen om toch maar een sprankeltje liefde terug te krijgen. Maar ondertussen heb ik geleerd dat liefde, in wat voor vorm dan ook, terugbetaald moet worden met liefde.
Ik ga me niet meer blindstaren op het ‘waarom ben ik niet goed genoeg’. Er is vast een reden waarom je voor iemand er niet meer toe doet. Mijn tijd moet ik investeren in leukere dingen.

Vriendschap moet geen subtiele strijd zijn om liefde, aandacht en bevestiging. Vriendschap is wederzijds respect. Het beste in elkaar naar boven brengen en accepteren dat het leven nu eenmaal verandert, maar toch elkaars schouder blijven tijdens moeilijke en leuke momenten.

Het moederschap versus vriendschap: Voor mij blijft het een heel moeilijk onderwerp. Het is mogelijk, als je van de andere kant evenveel krijgt als hetgeen je weggeeft.

Love,

Faye

Sterk zijn

Wanneer ben je als persoon eigenlijk sterk? Is het dat moment waarop je iets zwaar kunt heffen? Het moment waarop je iets kapot kunt maken met je blote handen?

Voor mij is het al sowieso niks van bovenstaande. Ik kan al helemaal niks zwaar heffen (tenzij een peuter van 9 kilo als zwaar gezien wordt, dan ben ik wereldkampioen gewichtheffen), laat staan dat ik iets kapot krijg met mijn blote hand (oké ja een blad papier in twee scheuren kan ik als de beste). Maar je begrijpt wel waar ik heen wil.

Het lijkt op het eerste zicht misschien niet zo, maar ik voel me sterk. De mentale ‘struggles’ blijven, maar zijn op dit moment niks in vergelijking met hoe ik me lichamelijk voel. Ooit al eens een sinaasappel uitgeperst om een lekker fruitsapje van te maken?  Dat overblijfsel dat je uiteindelijk weggooit? Jup, dat ben ik. Dat ik af en toe eens flauwval is geen nieuwtje (misschien wel voor sommigen die dit lezen, maar hé je leert iets nieuws bij over me). Voorbije woensdag overkwam het me weer. Ik heb de slechte gewoonte om de mensen rondom me te vragen hoelang ik ‘weggeweest’ ben. Mijn record stond op 15 seconden. Na woensdag is dat record naar 30 seconden gesprongen. Niet echt iets om trots op te zijn, maar het is voor mij de perfecte maatstaf. Ik was zo’n 30 seconden dood (als je op de kleur van mijn gezicht moest afgaan leek het in ieder geval zo) en dat klinkt nooit goed.
Ik voel me ook constant moe en zou liever een hele dag in mijn zetel blijven liggen en net als een kat de dag wegslapen. Het aantal keer dat ik moet zeggen “ik ga een pilletje nemen, want mijn hoofd en keel doen weer pijn” zijn niet meer op één hand te tellen en als ik ook maar 15 minuten in dezelfde houding zit, sta of lig gaat heel mijn lichaam vastzitten. Om nog maar niet over mijn rothumeur te spreken. Ja dat mentale en lichamelijke hangen toch erg samen?!
Soit, ik wijk zoals gewoonlijk weer af. Om een lang verhaal kort te maken… Woensdag staat een bloedonderzoek op het programma. Ik kan niet meer bijhouden hoeveel van die onderzoeken ik de voorbije 2 jaar heb doorstaan. Samen met de dokter op zoek naar de oorzaak van al deze symptomen.

Waarom ik me dan sterk voel? Ondanks alles wat zich afspeelt in mijn hoofd & lichaam, blijf ik non-stop available voor mijn 14 maanden oude dochter.
Want dat siert ons, moeders. We cijferen onszelf weg en vergeten soms eventjes om voor onszelf te zorgen. En dat allemaal om ervoor te zorgen dat ons kleintje kan opgroeien in een warme omgeving en we ze alle kansen kunnen toereiken.

Ben ik dan ook een beetje dom? Misschien wel… Want soms mag ik niet vergeten om mijn eigen batterijen op te laden en even tijd te nemen voor mezelf. Maar welke ouder zet zijn kind niet op de eerste plaats? 😉

x Faye